24 april

Best Dagboek,

 

Het volgende moment is de volgende dag. Zoals dat hoort in jouw type ding. Sinds kort zijn advertenties op Instagram het nieuwe hip, of de nieuwe manier van reclamemaken. Ik kwam zo’n advertentie tegen die me aanraadde om te betalen om te schrijven. Snap jij de wereld nog?

Overal waar geld mee verdiend kan worden, wordt geld verdiend. Dat is wat kapitalisme ons heeft gebracht.

 

Ik had vanmorgen weer zo’n fijn gesprek met een Oosterhoutse buschauffeur. Het was een lieve man. Hij zag eruit alsof hij niet van hier kwam, maar zijn accent vertelde een ander verhaal.

We hadden een fantastische discussie over van alles. Over politiek, misschien zijn dat synoniemen van elkaar.

 

Na zes jaar, af en toe traag, herstel kan ik mezelf een aanstormend politica noemen. Dus ik heb besloten om me aan te melden bij de Kunstacademie. In Rotterdam; de Willem de Koening. Of koning, ligt eraan of je dit Engels of Nederlands wilt uitspreken. Ik heb het idee dat mijn leven verder zal gaan via een Academie. Van de Kunst, oftewel het Leven. Ik denk dat ik dan pas mijn leven als voorzien kan beschouwen.

Dat betekent voor mij dat ik pas na mijn dertigste op wereldreis wil. Ik zou het wel kunnen, en ik zal genoeg inspiratie krijgen – maar ik zie mijn teenage reis om de wereld – naar Zweden en terug als genoeg. Ik put nog steeds inspiratie uit deze reis en vertel er mensen nog steeds over. Alsof de reis langer heeft geduurd dan drie weken.

 

Te gek toch? Ik hoor Ted deze uitspraak doen en ik zou graag dit dagboek op willen dragen aan Ted. Mijn lieve (meer-dan-) zeventigjarige vriend heeft me zoveel van het leven geleerd. Ik ben nooit een relatie met hem aangegaan maar denk dat ik in deze vriendschapsrelatie meer heb geleerd dan van al mijn liefdesrelaties in mijn jonge leven.

Dat zijn er heel wat, maar ik kan mensen dus vooral aanraden om bij hun vrienden te blijven.

 

Ik ben in de afgelopen zes jaar – sinds mijn verkeerstrauma – heel veel vrienden kwijtgeraakt. Bijna ál mijn vrienden. Behalve wat mensen die ik heb leren kennen toen ik in Amsterdam studeerde. Toen mijn leven magnefiek begon, en uiteindelijk veel magnefiquer verder ging. Ik kan deze vrienden niet op éen hand, maar op een paar vingers daarvan tellen. Ik wil zo graag verder leven en ik denk dat ik dit pas kan gaan doen na 27 april 2019.

 

Wil jij met me meegenieten van het leven?

 

Ik hoor het graag van je!

 

Liefs,

Daphne

Wat vind jij?