Back to reality: het Klimaatfestival

Zaterdag 22 september vindt het Klimaatfestival plaats in de Metaalkathedraal in Utrecht. Lucky Fonz III treedt op en Lisa Goes Vegan geeft workshops. Ik ben erbij! Als ik ’s middags aankom op het festival blijken de workshops van Lisa vol te zijn, maar er wordt me verteld dat Jan Terlouw een lezing houdt in een tent achterop het terrein. Ik haast me erheen en wordt meteen betoverd door Terlouw’s blauwe ogen.

Ik zou willen dat hij mijn wijze opa was (hij is even oud!) en me al van jongs af aan zulke wijze verhalen vertelde. Ik weet echter niet precies hoe lang hij al actief is voor de milieubeweging. Hij is voormalig D66’er en wordt daar na de lezing ook regelmatig op aangesproken. Hij maakt in de lezing vooral duidelijk dat de overheid machtiger is dan de Shell’s en Esso’s in de maatschappij. Hij zou graag willen dat de overheid een beleid maakt dat duurzaam is en het milieu serieus neemt. Hij zegt niet precies hoe, maar het is volgens hem duidelijk dat overheden toch meer macht hebben dan multinationals. Overheden blijven het recht, de plicht houden om multinationals tot bedaren te brengen. Na zijn speech wordt Jan emotioneel, hij krijgt hartelijk applaus en de milieubeweging in de zaal is om. Terlouw kan veel betekenen voor het milieu, hij kan ook anderen bewegen: daarmee besluit de bijeenkomst zich.

 

Daarna kijk ik een film over Groningen en vlucht snel weg, de film is, net zoals de meeste klimaatsores niet zaligmakend. Ik heb honger en zag veganistische eettentjes op het festival! In de rij voor Bakblik wordt me aangeraden over te stappen op een andere energieleverancier, een eerlijkere. Er zijn allemaal milieuactivisten aanwezig. De meeste zijn jong en geven me inspiratie.

Ik ga met mijn bord eten zitten in de zaal waar Lucky Fonz III zo optreedt. De zaal stroomt vol en dan komt Lucky! Hij opent met een zielig lied over het water, op die al zo regenachtige dag, maar speelt ook veel vrolijkere nummers. Hij krijgt de zaal aan het meezingen en het wordt gezellig.

 

Linde, Linde, Ja ja ja ja jaa!

Een kijkje?

Daarna ga ik nog wat te eten halen bij Ramenas. Het wordt een heerlijke zelfbedachte vorm van mijn gado gado! Terwijl ik (alweer) in de rij sta begin ik een gesprek met een jongen van JMA, de jonge milieuactivisten. Laat ik er nu sinds mijn verkeersongeluk vijf jaar geleden, ook één zijn geworden! Soortgenoten!

Hij blijkt de communicatie van de vereniging te doen en ik bied me aan als schrijver! De rest van de avond blijf ik bij de jonge milieuactivisten hangen. Als ze gaan dansen met een microfoon op hun hoofd, probeer ik het ook. Geen silent disco voor mij; niet mijn soort muziek, niet nu. Ik ga gewoon naar huis met weer een nieuw voornemen!

 

In de bus op weg naar het station praat ik met andere bezoekers van het festival. Ze zagen dat ik meezong met de meeste nummers(, dat Lucky naar me keek?) en dachten dat ik Linde was! Ik vertel hen enthousiast over mijn ontmoeting met Linde in de kantine van Walhalla in Rotterdam!

“Ik ben niet Linde; maar als je haar wilt ontmoeten, kom je haar sowieso tegen bij één van zijn optredens!”

In de trein verwarm ik van het compliment, het scenario, ik – Linde? Stel je voor! Misschien wil ik me vaker omringen met anderen van het jonge milieuactieve front.

Wat vind jij?