De Correspondent over verkeer!

Ik schrijf het volgende naar aanleiding van dit artikel:

Beste Thalia,

 

Ik wil graag reageren op het eerste artikel dat je schreef over verkeersongelukken. Ik ben namelijk dégene die je daarover moet spreken. Ik ben met je stukken in contact gekomen via Armand Landman die mij inspireerde te worden zoals hij: freelancer die geniet van zijn klussen. Ik schrijf veel persoonlijker dan hij; wellicht door mijn niet-aangeboren (frontale) hersenletsel dat me ongeremd maakt.

Het N.A.H. ontstond door mijn eerste verkeersongeval op 27 april 2013. Toen was er nog een koningin. Ik werd dichtbij de ArenA geschept door een automobilist op een voorrangsweg. Ik heb 2 maanden in coma gelegen en heb tot de eerste Koningsdag gerevalideerd. Ik haat auto’s sindsdien, en automobilisten misschien nog wel meer. De automobilist in kwestie heeft NOOIT zijn excuses aangeboden. Ik leef weliswaar sindsdien dankzij het ongeval in weelde, maar wat moet je met dat als je zuinig bént?

 

De tweede keer dat ik in een MC belandde, door een verkeersongeval, was vorig jaar. Ja hoor, ik ben ook de tweede keer geschept in Amsterdam. Ik heb nu de trauma-afdelingen van beide ziekenhuizen in de hoofdstad bezocht!

Sindsdien loop ik met een beugel omdat ik aan dat ongeluk alleen een losse tand overhield die de traumachirurg in mijn kaak had geduwd. Hij was verdwenen; het zag er niet uit.

 

Al deze verkeerstrauma’s hebben in mij ontaard dat ik onwijs veel boosheid voel in het dagelijks leven. Bijna I-E-D-E-R-E-E-N heeft een rijbewijs! Alsof het een soort vereiste is!

Iedereen doet alsof ik me aanstel. Ik ben naast autohater, vooral een milieuliefhebber. Dat maakt mijn haat jegens auto’s alleen maar groter. Een haat tegen een object slaat nergens op, dus ik zal hem formuleren: haat tegen automobilisten.

 

De vraag die nog steeds centraal staat in mijn leven is: hoe kan ik leven met mijn normen en waarden?

Iedereen die ik ken en liefheb heeft een rijbewijs. Ik duw mijn haat en woede opzij om te kúnnen leven. Dit gaat moeilijk en ik heb een korte periode in een gekkenhuis doorgebracht. Dat maakte alleen duidelijk voor mij: je moet gewoon normaal doen want anders kom je tussen andere gekken. Ander gekken vind ik meestal niet leuk.

 

Ik hoor graag van je en ben heel benieuwd naar je antwoord!

 

Liefs,

Daphne Rustwat

Wat vind jij?