De Relieken van het Leven

FEIT

Ik zit nu bij Maak te schrijven; als een ware ZZP’er. Ik ben vanmorgen mijn financiën doorgegaan als een Econoom en de Belastingdienst bepaalde dat ik geen onderneming was. Het Grote Geld is niet aan mij besteed, maar dan toch wel. Dat is een ander deel van mij.

Ik stel u voor aan Het Slachtoffer. Het Slachtoffer is zoveel jaar geleden geraakt door een onoplettende automobilist in het onstedelijk stedelijke van Amsterdam (aka ArenA-grounds). Ze werd daarna, op deze heldere zaterdagavond,  binnengereden bij de Neurochirurge van het AMC.

 

FICTIE

De neurochirurge begon gemeen te lachen à la Cruella. Ze pakte haar scheermes en maakte er zoiets lelijks van, dat ze blij was met het resultaat.

Even later, toen alle blote hoofdhuid gedesinfecteerd was, pakte ze haar vlijmscherpe mes. De maagdelijke hoofdhuid bloedde. Er verschenen gedurende de operatie steeds meer gaten in het hoofd. De Neurochirurge zweette. Er was zoveel bloed. “Zuigen!” commandeerde de arts in charge. Vele verpleegsters hielpen haar. Of zijn er mannen bij deze ontmaagding verschenen?

 

FEIT

Ik weet het niet. Het enige dat ik bijna zes jaar na de bijna-fatale schade weet is dat ik alle verpleegsters en artsen ontzettend ondankbaar ben. Ik had die avond, of elke avond van de voorbije twee maanden waarin ik in coma lag, willen sterven. Ik voel deze dagen als de extra dagen van mijn leven.

Ik had willen en moeten sterven op 27 april 2013. De automobilist voorkwam dat hij met de vier skere autobanden (van zijn vader) mijn lichaam kapot maakte, nadat hij mijn hersenen, of mijn persoon, had gedevesteerd.

De neurochirurge voorkwam dat ik overleed aan de hersenschade die ontstond door het verkeersongeluk dat me had gemolesteerd.

In coma was ik onbewust heel boos. Toen ik weer kon bewegen, trok ik mijn sondevoeding er steeds uit. Ik had mijn lichaam al structureel ondervoed om deze reden: ik wilde een coma niet overleven.

Ze vonden in Rotterdam de oplossing in een canule: een directe buis in mijn huid. Ze staken mijn handen in boeien om te voorkomen dat ik de buizen direct uit mijn huid zou trekken.

 

FEIT

Mijn vervangster bij het café dat ik in het begin van het jaar heel boos heb verlaten, heeft mijn boterham niet goed gemaakt. Iemand anders van het vele personeel in deze kleine koffiezaak, heeft mijn advies niet goed opgevolgd. Ik knijp er even tussenuit om haar fout recht te doen zetten.

Mijn coma heeft me dit geleerd: ik laat terwijl ik bij bewustzijn ben, nooit meer een ander bepalen hoe ik moet zijn. Wat ik moet eten, wat ik wil doen. Ik ben hopelijk voor altijd sinds het maniakale verkeersongeluk zelfstandig.

 

FEIT/ FICTIE

Als mijn ouders op bezoek kwamen, maakten ze me vrij. Ik weet niet of het op een dergelijk moment gebeurde maar wat de artsen voorzagen, en mijn ouders voorkwamen, gebeurde. Ik trok mijn beademing eruit.

 

FEIT

Ik luister nu alweer, nog steeds naar J.K. Rowling. Harry Potter is mijn held. Hij deed en koos altijd het maniakaal goede. Ik probeer dat na te streven, maar vind dat ík vooral bepaal hoe mijn leven eruitziet.

 

FEIT/ FICTIE

Ik stierf niet want de artsen hadden de beadmingscanule ontkoppeld. Ik kon alweer zelfstandig ademen.

Alweer stief ik niet; zelfs mijn onderbewustzijn wilde dat wel.

 

FEIT

Ik kan een 1-jarige-opleiding volgen, maar dat wil ik niet. Ik wil vrij zijn.

Ik wil de liefde van mijn leven vinden.

Ik wil de tijd van mijn leven hebben.

Hoop – Geloof – Liefde (in die volgorde) zijn de relieken van mijn leven.

Ik ben hopelijk donderdag klaar met de luisterboeken en wil deze HP-leersessie afsluiten met een tatoeage die mijn relieken compleet maken.

Ik ga een klein hartje op het gewricht van mijn linkerringvinger zetten, die ervoor zorgt dat ze kan bewegen.

Als een trouwring met mijn eerste kat; de liefde van mijn leven. Belle.

Liefde staat symbool voor de liefde die ik voel voor mijn kat, maar dat wil eigenlijk ook zeggen: liefde voor mezelf.

 

Naast mij zitten drie meisjes met hoofddoek. Ik hoor ze net over kanker en hun moeder praten alsof dit niet dé werkelijkheid is. De werkelijkheid van dit moment heet de realiteit. In de realiteit leven we hét leven.

Ik heb een oordeel over meisjes met hoofddoek die zich niet zo uiten alsof hun haar bedekt wordt. Ik heb het idee dat zij niet weten wat geloof betekent.

Wat vind jij?