Een Vol Weekend

Ik heb een vol weekend waarin ik niet in slaap kom door de vele indrukwekkende gebeurtenissen. Er gebeuren memorabele dingen en ik besluit ’s nachts te schrijven; mijn manier om de wereld te ordenen. Ik kan niet slapen omdat ik bezig ben met taal, iets wat steeds vaker voorkomt… Eau, eau, Polonceau!

 

Bel 08001170

Opnamen bij mij thuis van Omroep Max van een doneerprogramma voor de Hersenstichting; door een bekende oom heb ik de mogelijkheid om mijn verhaal te doen op tv. Ik besluit dat het gerechtvaardigd is als ik een doel steun. Ik wil aandacht bieden aan de psychische kant van hersenletsel waar ik vind dat de zorg zeker verbeterd en verenigd moet worden. Als ik word geïnterviewd kijk ik automatisch naar de camera, ook al zou ik dat misschien eng vinden. Ik beantwoord vragen in oneliners en merk dat mijn antwoorden effect hebben. Als je praat voor een camera en je ziet dat het iets doet met de mensen van de camera, ben je hopelijk goed bezig…

De uitzending staat gepland op woensdagavond 6 december 21.25 uur op NPO 1.

Omroep #max in huis

Een bericht gedeeld door Daphne Rustwat (@daphnerosalie) op

 

De nieuwe stroming

Stiltecafé Adem Inn opent met een evenement over de Trage Vraag mijn weekend. Het woord ‘traag’ heeft nogal een impact op mij dus ik ben erbij. Met een hoop andere nieuw-bewusten. Ik heb het over de nieuwe subcultuur waar mensen niet meer mensen zijn, maar een ik. Zo’n ik die op zoek gaat naar zichzelf en daar wijzer hoopt uit te komen. In het café ben ik tot verschillende trage levensvragen gekomen! Ik kan Adem Inn aanraden en houd er dan ook binnenkort een interview over de betekenis van het café. Mensen die zich ook niet goed kunnen concentreren in luide ruimtes raad ik zeker aan zich toch sociaal te omgeven in het café terwijl ze kunnen lezen, schrijven of gewoon zijn.

 

In de treaupen

Zaterdag heb ik weer zo’n dagje Amsterdam op de planning. Het NS-tijdschrift valt net op de mat met een trip door ‘Oost West Oost Best’, waar toevallig ook de vriendin woont waar ik ’s middags mee afspreek. Oost verleidt met termen als Het Faire Oosten en De Pindakaaswinkel. Het hagelt echter als ik aankom op station Muiderpoort en ik ga naar Het Tropenmuseum voor de tentoonstelling Body Art die ook wordt getipt.

Het museum is immens, een prachtig oud gebouw. Veel tentoonstellingen zijn er te zien: over slavernij met alleen blank publiek, over Aleppo. Het Tropenmuseum is een misleidende naam, het museum gaat over fenomenen in de sociale geografie.

Zo ook Body Art; tatoeages, piercings, belittekening, huidopvullingen, huidweghalingen en een hoop andere fenomenen. De tentoonstelling choqueert op momenten, maar verbaast vooral op een positieve manier. Wat de mens tegenwoordig met zijn lichaam kan en doet, overal ter wereld. Van verhalen bij getatoeëerde mensen tot dorpen in Afrika waar men door middel van het aanbrengen van littekens tot versiering komt. Toch blijft de expositie respectvol en dat is mooi.

 

Vegan Junkfood bar

Als ik in het snacklokaal zit voel ik me niet thuis; sinds mijn twaalfde vegetariër, sinds een half jaar veganist. Maar ik val aan op de overprijsde zeewiersandwich met zoete aardappelfriet, en ja hoor, ook nog een halve kapsalon van de vriendin die het niet op kan (kan dat?). De pepers zorgen bij mij voor een paniek/hikaanval en er zijn geen glazen dus ik krijg een gratis spaflesje aangeboden. Het eten is erg lekker, het personeel is niet Nederlands en dat bepaalt samen met het interieur van de tent de sfeer: simpel, onpersoonlijk, maar toch aardig. Al het eten is wel echt aan te raden, maar ze is erg prijzig!

 

Peauleaunceaukade

Met de vriendin van vroeger ga ik naar een verjaardag, toevallig op het terrein van de Westergas, waar ook ons laatste feestje was voor mijn verkeersongeluk. Dekmantel in het MC Theater, nu gaan we naar Pacific Park en gedragen we ons een stuk netter. De avond eindigt ook een stuk saaier, maar ze heeft wel betekenis. Ik ontmoet een Uilenstede-meisje, net zo oud, druk aan het studeren en besturen. Ze heeft een leven dat het mijne had kunnen zijn als. En dat doet wat met me.

Ik ben niet meer degene die ik was, ik ben ouder geworden en er zijn een paar dromen afgeschoten. Ik ben geen vindende meer, maar een zoekende. Ik ben verwikkeld in een gesprek met iemand over werk. Toekomst, ook zo’n dingetje waar ik eigenlijk helemaal niks van kan. Ik krijg een wijntje aangeboden waar ik na een slok bijna tien keer gaap. Ik voel me duizelig.

Flauwvallen deed ik eerder, voor het eerst, bij diezelfde vriendin. Te veel indrukken, geluid, samenkomst van nieuwe mensen en mensen van vroeger. Ik drink een glas water en de barman vraagt op een gemene manier of ik niet gewoon heel dronken ben. Dat stadium van mijn leven is voorbij, lieve kleine jongen. Ik zou wel willen. Ik ben blij dat ik niet flauw val.

 

Rustdag

Op zondag rust ik, ik ga naar het strand. Ik schrijf ook. Schrijven werkt omdat je dingen van je af kan schrijven, maar er is dan ook wel een innerlijke strijd gaande. Het waait. Het is koud. Ik zet de verwarming aan en drink een lekkere kokoscappuccino. Pf ik kijk vanavond Star Wars en val hopelijk vroeg in slaap.

One thought on “Een Vol Weekend”

  1. Hallo Daphne, Ik lees net je verhaal van “tante Adrie”!Ik heb haar goed gekend en ook haar blinde broer Kees.Mijn moeder Nel Terlouw(Rijneveld) en Adrie zijn altijd(+ 70 jaar) de allerbeste vriendinnen geweest.Adrie kwam regelmatig bij ons en ik ben ook vaak als kleine jongen bij haar geweest in de Adamshofstraat.Zij hadden een grijze papegaai herinner ik mij.Kees en Adrie waren inderdaad geen klagers.Ik had vaak met hen te doen, omdat Kees blind was en Adrie altijd alleen gebleven is.Ik moest echt een traantje wegpinken en was ontroerd door jouw verhaal.Heel mooi geschreven “meissie”!!

Wat vind jij?